Kind Inclusieplan
Kind Inclusie Plan helpt buitengewone kinderen een normaal leven opbouwen
De vzw Kind Inclusie Plan, die verstandelijk gehandicapte kinderen tracht te integreren in het gewone onderwijs, heeft na twee jaar onderhandelen nog steeds geen erkenning vanwege de Vlaamse overheid. De initiatiefnemers hanteren voor de sociale sector dan maar ongewone commerciële technieken om toch maar zoveel mogelijk kinderen te kunnen voorthelpen, want de vraag is groot. ,,Zoals bij het Foster Parents plan, bieden ook zij kinderen ter adoptie aan. De sponsorende bedrijven kunnen het kind ondanks zijn of haar beperkingen zachtjes zien opklimmen in de maatschappij,''.Ann Roymans en haar medewerkers geloven rotsvast in inclusie. ,,Kinderen met het Down syndroom of anderen wiens ontwikkeling bedreigd is door genetische aandoeningen of hersenletsel worden in onze maatschappij nog steeds al te snel in het buitengewoon onderwijs gedropt. Daar dreigt ondanks alle goede bedoelingen isolatie. Mits individuele begeleiding kunnen heel wat van die kinderen nochtans best mee in een gewone school. Maar ouders staan vaak voor gesloten schoolpoorten. Ze worden geconfronteerd met ongeloof, onbegrip of zelfs vijandige reacties.''
Directies en leerkrachten vrezen dat het niveau in de klas zal dalen, maar de bewijzen zijn er: dit is niet zo''.
Trouwens onze maatschappij is pas goed bezig als ze oog heeft voor iedereen. Heel veel kinderen bevinden zich in de grijze zone en passen niet helemaal in het gewone, maar evenmin in de buitengewone school. Het is niet omdat buitengewone scholen bestaan, en vaak goed werk leveren, dat het een automatisme moet zijn om kinderen met leerproblemen er snel naartoe te sturen.''
Toen therapeute Ann Roymans enkele jaren geleden de noodkreet van enkele ouders opving, beet ze zich vast in de problematiek. Ze stampte met enkele collega's eerst de vzw Denk-in-Op uit de grond, later omgezet in Kind Inclusie Plan.
Eerst stelt het team een haarfijne diagnose en nadien begeleiden ze de kinderen gedurende een bepaalde tijd intensief naar zelfstandig werken toe. Ze zoeken een gepaste school, maar leren de ouders ook hun weg te vinden in het soms weinig overzichtelijke hulpverleningsaanbod buiten de school. Bij een tijdelijk terugval tijdens het leerproces, zijn ze een houvast. Ze bieden eigen leerlijnen, heel veel know-how en didactische hulpmiddelen aan, maar vragen wel het volledige engagement van de ouders.''
Reeds 45 kinderen konden door Ann Roymans en haar medewerkers geholpen worden. De erkenning binnen de medische wereld is er, dit wordt geïllustreerd door de samenwerking met de Stichting Kinsbergen.
Ann en haar medewerkers kunnen momenteel niet aan de vraag voldoen bij gebrek aan middelen. Ze dromen al een tijd van een groot inclusiecentrum op Vlaams niveau, maar de geldmiddelen ontbreken. Bij gebrek aan subsidies, overleven ze alleen dankzij benefietacties en sponsoring. Ongewoon voor de sector is het adoptieplan. Voor een vast maandelijks bedrag kunnen bedrijven een inclusiekind naar keuze sponsoren. De formule slaat aan. Ze stellen wel vast dat er vaak sprake is van een emotionele band tussen iemand van het bedrijf en het hulpbehoevende kind.
Dit is een artikel, geschreven door Jan Auman
verschenen in het Nieuwsblad en de Bode van Schoten.
